غم اين خفته چند آب در چشم ترم مي شكند

چه بگويم...

asheghmatin — Tue, 08 Jul 2008 20:31:18 GMT

خواستم از تنهایی بگویم.

خواستم از تنهایی بنویسم.

خواستم بگویم تنهایی یعنی ...

تنهایی یعنی جوشش کلمات ...

اما دیدم تنهایی برای من طعم كتلت دارد با سس فراوان!!!!

تنهایی صدای بلند موسیقیت كه با شعر هايم همراه مي شود

تنهایی یعنی من و خانه ای همیشه آشفته

همین...!

اين روزها كسي به دنبالم نمي گردد

صبح آسمان غمگين مي بارد

چه اشتياقي داشتم براي صبح امروز

گمان مي كردم اگر صبح به ديدن طلوع بنشينم

اميدم كه از من گريخته باز مي گردد اما نمي دانستم بغض مي كنم تا خود غروب درون خود حبس مي شوم

كاش مي شد يك بار

و فقط همان يك بار آسمان مال من بود

كاش مي شد يك بار سري مي يافتم كه شانه هاي خسته ام را حس كند

نمي دانم از لذت گناه است كه اين حرف را مي زنم يا واقعا محتاج كمي مهرباني ام

گمان كنم دوست داشتن برايم شده طعم تلخ سيبي كه هميشه در كامم باقي خواهد ماند

كسي باور ندارد شب ها من خواب مادر را مي بينم

و صبح ها صورتم را با اشك مي شويم

باز همه طعنه مي زنند او هرگز بزرگ نمي شود

شب ها دلخوشي ام شده سياه كاري صورت پسري كه نقاب بر چهره مي زند روزها مي خندد و شب از غصه و تنهايي مي خزد در رخت خواب

بغضم مي گيرد انگار تمام چيزهايي که ياد گرفته ام هيچکدام به هيچ کاري نمي آيند

خوب به ياد دارم گفتي بنويس

گفتم چه بنويسم من كه شاعر نيستم

حالا عادت كردم هميشه برات بنويسم ديگر جراتم از دست مي داده ام

رو در رو

چشم در چشم با تو حرف بزنم

هر وقت كه جرات مي كنم

مي گويي چرا حرفت را به پايان نمي بري

نيمه شب نزديك است و من هنوز ...

شب ها خواهرم دير وقت به اتاقم سر مي زند

برادرانم هر يك در خود غرق اند

نه دوستي

نه آشنايي

به گمانم همه امشب غمگين اند

چه شب تنهايي است امشب

آسمون بغضش رو خالي مي كنه

آدم ها حالي به حالي مي كنن

كوچه ها رنگ زمستون مي گيرن

شيشه ها بخار و بارون مي گيرن

آدم ها چتر هاشون وا مي كنن

گريه ابر رو تماشا مي كنن

نمي خوان مثل درخت ها تر بشن

از دل قطره ها با خبر بشن

نمي خوان بي هوا خيس آب بشن

زير بارون بمونن خراب بشن

اما تو چترت رو بستي كبوتر

زير بارون ها نشستي كبوتر

رفتي و سنگ ها شكستن بال رو

اومدي هيچ كس نپرسيد حال تو

بعضي ها دشمن هاي خوني شدن

بعضي ها غول بيابوني شدن

بعضي ها مي گن كه بارون كدومه

بوي نم شر شر بارون كدومه

حالا تو سايه نشيني واسه من

خواب هاي ابري مي بيني واسه من

چقدر اينجا مي خوني خون جگر

كبوتر عصات رو بنذار بپر

فقط به خاطر خواهر خوبم ساغر برگشتم

شوق یک رویا

asheghmatin — Fri, 27 Jun 2008 00:28:18 GMT

مي داني دلتنگتم

اما باز امشب نيامدي

نيامدي تا دوباره دست هايت به دست بگيرم و بفشارم

ندينت هم چهره ات از يادم نمي برد

تا كه شايد فراموشي و خاطره جايش را بگيردند

كاش توان ديدن شاخه هاي شكسته ات داشتم

كاش مي دانستم چه كسي شاخه هاي گل سرخت را شكست

كاش يودي

گفتم ديگر بروم گوشه اي دنج پيدا كنم

تا تو بيايي

خواستم از خودم عصبانيت كنم

تا بيايي اما ...

خود رو شوق ديدار تو دادم

اما دريغ از يافتنت

اين روز ها هر كسي براي ....

اما امسال من كسي را نداشتم كه به او بگويم دوستت دارم

باز اين پسرك ساده يوانه مي شود

ديوانه دلتنگي و عشق

مادر اين روزا آسمان از هم دلش گرفته

خدا را مي خواند

تو به او بگو خدا همين نزديكي است

او حرفم را باور نمي كند

سال هاست مي گويم خدا همين نزديكي است

خودم هم ديگر دارد باورم مي شود كه خدا اين نزديكي ها نيست

امشب خدا را صدا زدم و گفتم نظري به آسمان هم بيانداز

من بد

عيبي ندارد

آسمان را تنها نگذار

تاب ديدن غم او را ندارم

مي داني كه ...

ساعت از ساعت انتظار گذشته

باز هم به روياي خيسم قدم نگذاشتي

و امشب هم باز بايد بدون شوق ديدارت به خواب بروم

گمان كنم تو هم مرا فراموش كرده اي

كاش مي آمدي تا در آغوشت يك دل سير مي گريستم

حرف ها مي ماند چون بغضم نمي شكند

تا دوباره آرام گيرم

مي بومست

مي بوميت

چون هنوز مملو از حس زيبايي ام تو هديه كردي

دوستت دارم

به کجا چنین شتابان

asheghmatin — Sat, 07 Jun 2008 00:53:18 GMT

مادرم آهسته رو

تو كه مي داني

در سکوت نیمه شب تنهاترم

آري ماه بي نور می تابد درون بسترم

امشب دوباره ثانیه ها ساز دیگر می زنند

سایه ها هم رنگ دیگر می شوند

ابر مي گريد روي بام خانه ام

باز هم من با این جهان بیگانه ام

شاخه های بید در هم رفته اند

نسترن ها هم شکل دیگر گشته اند

هر کسی با درد خود در خلوت است

خواب یا بیدار چشمانی تراست

آینه تاریک و تنها می شود

آسمان در فکر فردا می شود

حرف ها را خواب با خود برد

یک ستاره چشمکش را می زند

ماهی قرمز درون حوض شب

خواب دریا دیده اما بی سبب !

شاپرک در خواب گل ها می رود

یک نفر از خواب راحت می پرد

پیچک همسایه زیبا می شود

نرد بان خانه تنها می شود

رد پایی می خزد در کوچه ای

ماه می آید کنار خوشه ای

من چه خوشبختم !چه خوشبختم! کنون

شاهد این جلو ه های گو نگون

آری ! آری! نیمه شب تنهاترم

ماه بي مهر می تابد به چشمان ترم

واهمه واژه

asheghmatin — Mon, 02 Jun 2008 22:45:18 GMT

با كدامين واژه آغاز كنم وقتي باز دلم هواي پرواز به سرش مي زند

مرا ببخشيد كه باز غمگين

اما چه كنم...

چرا امشب باز دلم گرفته و آكنده از آهنگ غم گشته...؟!

تصور دنيا ساده است ؟نه...؟

مي ايستم جلوي آيينه به او مي گويم بخند

نمي خندد

با او چه كنم

آري از آن عبور مي كنم

با خود فكر مي كنم

صفحه زندگي ام هر روز ورق مي خورد

نه ورق مي زنم ولي پاورقي مي نويسم بيهوده گذشت

از درس خواندن هم خسته شدم

به كنار پنجره رفتم آسمان را خندان ديدم

حسرتي خوردم و غمگين گفتم

ديگر غصه ام را ندارد

تنها شده ام

دليل زندگي ام شده ...

به زبان نياورم بهتر است چون دارد كم رنگ مي شود

و مرا از ياد مي برد

چه در زمين باشم يا نه قصه ام هر كجا همين است

چه در اين شهر خراب شده

چه در روستاي تنهايي

مگر تفاوتي هم هست

دروغ مي گويم برويد به اولين پسري ديديد بگوييد بهترين لحظه چند دقيقه قبل زندگيت چه بود

مي گويد ديدن دختري كه در صف تاكسي ايستاده بود

جواب خانم ها نمي دانم

بزرگترين آرزويم زود در سينه ام مرد

نمي توانم ياري دهنده همه باشم

نانوا راست گفت روح الله ديگري در زمان ما متولد نخواهد شد

گوشي ام زنگ مي خورد

جواب نمي دهم

پسرك پشت خط sms مي دهد فردا فرح آباد دختر پسر هاي هم كلاسي جمع اند بيا برويم

و من با ديدن اين sms از ديوانگي خنديدم

كاش همراه كيان مي شد بروم سفر

هم از تنهايي در مي آمدم و هم از شهر خراب شده رها مي شدم

نمی داند کسی تنهایی من

کسی باور ندارد از غم من

منم من ردّ پای یک کبوتر

کبوتر بچه ای بی بال و بی پر

منم من محتوای یک شکستن

کنار ساحل دریا نشستن

منم یک امتداد رو به خالی

نشستم در سکوت خانه داری

منم من قل قل یک چشمه عشق

منم من هق هق یک گریه زشت

منم من حسّ تنهایی دیوار

منم احساس تب در جان بیمار

منم یک نامه اما بی نشانم

سخن ها مانده اما در دهانم

منم ابری که می بارد به هامون

حبابی از کف یک آب و صابون

منم نوری که می اید ز آتش

درختی که زمستان برده خوابش

منم یک خاطره در ذهن فردا

منم تنها صدای موج دریا

منم با استقامت مثل آهن

سقوط غنچه های گل ز دامن

منم یک شاخه خشکیده زرد

منم یک ناله پیچیده با درد

منم یک سنگ اما از بلورم

شکسته ، تکه تکه ، در عبورم

منم جامی که لبریزم ز آبی

ندارم طاقت هر پیچ و تابی

منم صبری که پایانش تو هستی

خطوطی که نشسته روی دستی

منم برگی که در دست خزانم

نمی دانم که پیرم یا جوانم؟

منم تنها نگین آرزوها

شبیه مادرم ، اما تنها

...

دلم تنگِ

asheghmatin — Sun, 25 May 2008 20:24:18 GMT

امروز تصميمُ داشتم رنگي بنويسم

مي خواستم دريا رو آبي بنويسم

غروب خورشيد رو نارنجي

اما وقتي پشت پنجره ايستادم دلتنگ آسمان شدم

مي داني من لبخند زيبايت را با هيچ چيز عوض نمي كنم؟

مي داني دوست ندارم ببينم با يك ابر در قلبت تنهايي؟

كاري ندارم كه دوستم نداري

همين قدر كه من دوستت دارم برايم كافي است

هيچگاه نخواستم تو را با چشمانت به ياد آورم

اگر مي...

اگر ها مردند شد گر

گر ها هم گ خود را حذف كردند و ماند ر

ر هم همراه روز ها رفت تا اگر هم فراموش شود

اين روزها كمي تنهايي ام بزرگتر شده

اما گله اي نيست كه از هميشه تنها تر شدم

چون خوشبختي در وجودم حس مي كنم

ديگر غصه در سينه ام نمانده جز دلتنگي مهرآگين ام

شب ها دير به بستر مي روم تا خستگي روز قبل خواب را به ياد نياورم

شبي نيست كه انتظار ستاره ها را نكشم تا خبري از تو برايم بياورند

اما هر شب بي خبر تر از شب پيش

مگر اين پسرك چه مي خواهد

توقع زيادي است يك بار ديگر چيزي كه در قاب عكس مي بيند را در رويا ببيند

تنهايي هم خواب ام شده شب ها

با تنهايي حرف مي زنم تا ...

تا يادم رود تنهايم

كوله بار تنهايي ام اگر تقسيم مي شد اين به روزم نمي آم

مي دانم يك شب مي آيد كه وصل حضور تنهايي ام گسسته خواهد شد

آسمان مي دانم ستاره اي در قلب تو ندارم

دلم تنگ ِ تو با من

مهربان باش

لالا لالا نازك مثل پونه

لالا لالا دلگير بي خونه

گل من تشنه و تنهام

اسير اين خيابونه

لالا لالا دلم تنگ

لالايي

گريه كن بارون

لالا لالا ببار آروم

لالايي درد پر خون

لالا فانوس چشم او

گل نيلوفر من شو

بيرون آي خورشيد سر گردون

چراغ آخر من شو

مثل ابري كه مي ناله

مثل بادي كه مي خونه

ببين كه تنها تو رو دارم

تو اين دنياي وارونه

لالايي باد سر گردون

لالايي لاله غمگين

لالايي بيد مجنونم

بخواب آهسته آهسته

گل نيلوفر زيبا

مبارك

asheghmatin — Wed, 14 May 2008 23:13:18 GMT

صداي شر شر باران

صداي باريدن ابر

صداي نگاه هاي مهربان

صداي هياهو براي يك زندگي نو براي خواهرم

خدا مي داند چقدر محتاج مهر اويم

خدا يا

مهربانا شكرت

شكر براي همه نعمت هايي كه به من دادي

نمي دانم چگونه شكر اين نعمت بزرگ به جاي آورم

ديگر با دنيا كاري ندارم

حال مي روم گوشه اي دنج براي خود مي يابم

نه اول مي روم دو ركعت نماز شكر به جاي آورم تا نگويي : ديدي به تو دادم و تو شكر نكردي

ممنونم خدا

زبانم بند آمده

يعني آنقدر نيت من خالص بود كه 7 روزه جواب بگيرم... !؟

حقا تو خدايي و من بنده

به روي چشم

به جلالت سوگند نذر مادر مادران زهرا اطهر را به جاي خواهم آورد

مباركت باشد خواهرم

مهربان من

زيباي من

من هنوز محتاج دست هاي پر مهرت هستم

مبادا تنهايم بگذاري

مبارك

بی عنوان

asheghmatin — Thu, 08 May 2008 00:55:18 GMT

چه زیباست امشب

ابری و بغض آلود

پنجره را باز کنی گونه هایت نسیم لذت بخشی را درک خواهند کرد

تا پنجره را گشودم بی آنکه به خواهم لبخندی به لبم هدیه دادم

مگر بد است از سر دیوانگی کمی لبخند زنم

این همه مجنون یکی از آنها من

به چه ؟به خودم به همه آرزوهایی که در سر دارم

غمگین و افسرده می شوم زمانی که می دانم یکی از آنها همیشه رویا باقی خواهد ماند

خدا می داند که چگونه در آسمان ها به دنبالت می گردم

لحظه ای هر چند کوتاه اما دوست دارم مال من باشي

حیف دست هایم کوتاه است و الا انگشتانم درنگ نمی کردنند برای تصاحبت

چه می شد

کاش همه شب امشب بود

آرام و پر سکوت

پر هياهو و اشك بار

امشب لحظه اشك و لبخند را براي هميشه به خاطر خواهم سپرد

زيرا مي دانم براي خودم هم تكرار خواهد شد

حس غربی است اما گمان کنم سرخ آبی وجودم دوباره زنده گشته

می دانم كوتاه خواهد بود

پس به آن دل خوش نخواهم ماند

چه حس زیبایی است که ...

این سه نقطه را می گذارم تا دیگران غصه دار من نباشند

حقیقت تلخ است اما می گویم کسی مرا دوست ندارد

زماني كه در بستر به سقف اتاق مي نگرم دلم مي گيرد

آري سقف اتاقم از افكارم كدر شده بس كه به آن زل زدم

امشب با پنجره باز خواهم خوابید تا حسرت بر دلم نماند كه بگوید رنگ آرامش هیچگاه ندیدم

نمی دانم لابه لای برگ های درخت انجیر

کنار بوته های خشکیده گل یاس به دنبال چه می گردم

بچه که بودم عاشق سادگی بودم

هنوز هم هستم

دشوار نیست که ساده بگویم دوستت دارم

مي بيني بغض لذت بخشي در هنجره ام موج مي زند

اشتباه نكن بغضم از غم نيست از ديدن مرواريد هاي لحظه اشك و لبخند است

بامداد تمام شد نازنين

حال باز من خواهم ماند و يك تنهايي ديگر

بعد اين لحظه خواهم رفت و بر سجاده عشق سجده شكر به جاي خواهم آورد

برای مدتی خداحافظ آسمان

مرا ببخش که تنهایت می گذارم

دوستان پست بعدی رو برداشتم خبر صحت داره

باران ببار

asheghmatin — Wed, 30 Apr 2008 07:48:18 GMT

باران از آسمان فرو آي تا كمي از غصه هايم به تو بسپارم

مي دانم تنها نيستم اما گهگاهی فراموش می کنم

باران مي خواهم امشب برايت شكايت بنويسم

باران چيزي نمانده از او كه مي شناختي

از آن آرامشي تو و خدايت به من هديه داده ايد چيزي نمانده

گمان نكنم كاسه صبرم لبريز شده

چون اگر گشته بود تمام اتاق ام را فرياد پر مي كرد

تمام خانه سيل اشك فرا مي گرفت

تو گفته بودي خاطرات را مچاله كنم به سطل زباله بگذارم

دلخوشي زندگي ام شده همين

گاه به گاه به آسمان بنگرم منتظر آمدنت شوم

ديروز شادي را در خيابان ديدم

در مشت گره كرده كودك خردسال

آري در دست بستني داشت

آن لحظه به آن كودك حسوديم گشت كه چه ساده خوشحال است

چرا مدام شادي زندگي ام را گم مي كنم

چرا بايد هميشه غمي نهفته در سينه داشته باشم

مي دانم كه تنها نيستم

مي دانم هر گاه بخواهم تو هستي

اما چرا آسمان مرا نامحرم خود مي داند

غروب آسمان ديروز را به ياد داري پشت همان ساختمان بلند پنهان شد

آري ساختمان غرور را مي گويم

هر از گاهي خودم هم به بالاي آن مي روم

تعجبت براي چيست؟

مي خواهي بگويي تو كه در زندگي مغرور نبودي و حتي معنايش نمي داني

شايد من از خودم افسانه مي سازم و غرور را لاي داستان هاي عاشقي رمانتيك پنهان مي كنم

داستان دفتر آبي رويا را به خاطر داري آخرش چه شد ...خنده ات مي گيرد اما پسرك مغرور عشق رويا را باور نكرد و او پايان دفتر اين جمله را نوشت :

تو زماني خواهي فهميد چرا عمرم را برايت دادم كه برج غرورت فرو ريخته است

خداحافظ

داستان تنهايي ققنوس چی ؟

آن يكي كه غرور ققنوس پيش سيمرغ شكست و ديگر متولد نشد

چه داستان هاي دلخوش كننده اي بودند كه باد خاكستر آنها را همراه خود به فراموشي سپرد

به كجا دارم مي روم
این چنین آرام آرام
از کنار آخرین پنجره که می گذشتم
خسته راه رفته بودم
مي داني تنهایی ام در امتداد دستهایت بزرگتر شد
من اینجا
تا تلاقی تمام خطوط موازی
تا پر شدن صدای قلبم
به انتظارت خواهم نشست

باران امشب ببار و به زمين آي تا كمي از غصه هايم را به دل خاك بسپاري

(باز هم نتوانستم شاد بنويسم متاسفم براي خودم ...)

.......

....

...

در عزل پرتو حسنت ز تجلي دم زند عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زند

ديگران قرعه قسمت همه به عشق زنند دل غــم ديده ما بود كه همه بر هم زنند