دارم به سایه فکر می کنم
به سایه آدمیان
یا
شاید سایه جوانی ام را بدرقه افکارم می کنم
که در بی صدای زندگی
با دلتنگی های نفس گیر و دیرینه دست پنجه نرم می کند
اما نه وقتی که ظلمت شبهای بی ستاره می شکند
نبض دیرینه تندتر می زند و خاطرات چهار فصل زنده می گردد
من باز در تنهایی بی ترانهء خویش
به جای گریه و بهانه
به قندیل های خاطره دل خوش می کنم
به یاد می آورم
یک یک هر آنچه گذشت
افسوس ...؟
نه
می شنوم نجواهایی که در باد گم شد
ما همه دلبسته ایم
نه … زندانی خاطرات خویشیم
صدای غریبه ای امشب خوابم را شکاند
اما به چه قیمت
- سلام
سکوت
- شما؟
- من ...من یک فرشته
سکوت
- چیزی شده پسرک
- نه مگه قرار چیزی بشه ؟
- پس چرا حرف نمی زنی؟
- نمی دونم چی بگم ؟
- چرا صدات می لرزه
- صدای من می لرزه؟
- پسرک یک شعر برام می خونی؟
- من شاعر نیستم ...شعرم بلد نیستم بگم
- خب باشه خداحافظ
تـَــق
امشب دوباره به یاد می آورم مادرم را
و آخرین بوسه بر گونه های سردش
خدایا
آن وقت ها نمی دانستم که چرا غافلگیرم کردی
اما حالا
با نگاهی به طعم بی قراری دریا
آنگاه که اشک را بعد خاک
و چنگ بعد رفتن به او زدم
دریافتم که دیگر سایه او دیگر نیست
و باران مرا غسل غم داد
تا همیشه من باشم یک نفرین تنهایی
آنروزهای رفته که از یادمان نرفته
راهی می جوید
برای جاری شدن
مثل سیل اشکی که در کویر پلک هایم لانه کرده
گاهی فراغ می یابد
برای شکفتن
بغضی که در دل خانه کرد
روزنه ای می پوید
برای روانه شدن
موج عاطفه ای که در برق نگاهم سایه افکنده
و اشک های بغض آلوده ام
شده آیینه احساس من
مقابل چشمان بی عاطفه ات
مسافر غزل های ناتمام
در اندوه
ترانه ای ساخته ام
خالی از خیال حضورت
اینک از دوری باران چشمانت
عمری میشوم کویر خاطرت
صدایی که می شنوی
بغض مانده در گلوی من است
این صدا
صدای پریشانی و
ریزش برگ های پائیزی من است
تو بگو
سخن نمی گویی؟
کر شده اند این جماعت
کسی حرف مرا نمی شنود
جنازه ام را زمین بگذارید
دیر نکرده است هنوز ...
به من آرامشی ده
تا بپذیرم آن چه که نمی توانم تغیر دهم
دلیری ده
تا تغیر دهم آن چه که می توانم تغیردهم
بینشی ده
تا تفاوت این دو را بدانم
مرا فهمی ده
تا متوقع نباشم دنیا و مردم آن مطابق میل من رفتار کنند
