در اين شب تنهايي و افسردگي

از جاي خود بلند مي شوم به سمت پنجره اتاق مي روم و به آرامي بازش مي كنم

نسيم خنكي خود را به درون اتاقم كشاند و زيبايي ستارگان  را بر من رها كرد

در اين ميان من به دنبال ماه مي گشتم كه بدانم خود را در كدامين گوشه آسمان پنهان كرده است

مي خواستم كمي با او حرف بزنم و درد و دل كنم

مهرآگين

مي داني چرا به دنبال ماه مي گشتم ...

مي خواستم به سراغ ماه بروم تا تو را آسان تر تجسم كنم اما حيف

حيف كه نه از ماه خبري بود و نه از سو سوي ستاره ام

عطري در چشم هايم زمزمه مي كرد

         انگار زمان هم ديگر در من نمي گذرد

                   شايد به تماشاي غرق شدن لحظاتم نشسته است

امشب محتاج صدايت بودم تا سياهي و تاريكي غم و اندوه را در خود غرق كنم

اما تو مدت هاست كه فراموشم كردي

پاهايم را به ياد سكوت امروز در آغوش گرفتم

                        آري باز يك غروب بود و يك دل پر از تنهايي

نمي دانم چه بود بهانه بغضم

                          اين اسرار براي باريدن چشم هاي ابري ام

دلم امروز در حسرت شكستن بلند ترين فرياد ماند

                                         اين هم عقده شد برايم

نشسته بودم در حال خود

كه بي پروا دريچه نگاهم را به آسمان دوختم به ابرهايي كه در افق آفتاب پر پر مي شدند خيره شدم

در عجبم

         در عجب آنم كه روحم چيزي حس نكرد از مرگ ابرها

بچه كه بودم با ابرها حرف مي زدم مي خنديدم ولي حالا ...

خستگي شيريني در درونم موج مي زد

كاش خدا مرا به خود باز مي گرداند تا در اين سراي خاك آرام مي گرفتم با غم غمناك خود

امشب خدا خيلي دوستت داشت چون هم ماه مال تو بود و هم تمامی ستارگان

...

به اتاق كه باز گشتم ساعت زود تر از در رختخواب خوابيده بود

آري زمان از قصه غصه هايم خوابش برد

                                شب لحظه اي بر ساحل من بنشين

                                                     تا رنج آشكار مـــــرا بيني

                                شب لحظه اي به سايه من بنگــــــر

                                                      تا روح بي قرار مرا بيني

من روزه ام را با سكوت باز مي كنم

و غروب را با سكوت به پايان مي رسانم

با شكسته شدن دل من

آن را قسمت كنيد كه ديگر نه به دلي محتاجم

                            و نه  به آغوشي پر احساس

من تمام احساسم شده سكوت سكوت

حس غربت كرده اين سرخ آبي كه در سينه من است

مي گويند دل

من مي گويم ...

        پريشان خاطر غمناك

مهرآگين اين منم

           اين امير توست

                  افتاده در خاك

                               .....

مي دانم بي من

                 كسي نيست دركت كند

به ياد دارم زماني را در تلاطم نور آفتاب اولين بار ديدمت

سكوت كرده بودي

          و هنوز سكوتت به صدا مبدل نگشته

 مي دانم آمدنت به رويايم بالاتر از روياست

هر بار خواستم چيزي بگويم با سكوت اشاره كردي

بدان زيباست با آفريدگار سخن گفتن

در آن دم كه بنده اي گريان از چاه ظلماني به سوي همه سويي فرياد سر مي دهد

آن زمان كه انسان

يعني مرغ باغ ملكوت از قفس تنگ دنياي تكراري

                                      به همراه نيايش با ملائك هم پرواز مي شود

گويي كبوتري از عطر و نور

                با بال هاي برفي در متن آبي آسمان به شهر عشق ها پر مي كشد

باشد من آن موجود خاكي كه گهگاه توفيق رفيق مي يابد

آلوده كالبد و آشفته روح خود را با دعا مي شويم

اما مي داني كه لياقت ادامه دادنش را ندارم

آري نا آرامي آرامش بخشي است  

بلي دريايي است از رحمت

آن لحظه كه جزيره چشم هايم اشك آلود مي شود

و غرور سنگي ام در برابر بخشاينده مهربان مي شكند

ولي ...